Jetlag gesprek 1: Atlanta

klm atlanta b777

Na zes jaar lang alleen op bestemmingen in Europa te hebben gevlogen, mag ik sinds kort op kosten van de baas de rest van de wereld ontdekken. Dat vind ik natuurlijk heel erg super cool want ja, wie wilt nu niet even een dagje winkelen in Amerika?! Daarom dan ook tijd voor het allereerste jetlag gesprek.
Vers van de pers en net uit mijn bed zit mijn hoofd boordevol met allerlei leuke dingen die ik met jullie wil delen. Mijn brainstorm sessie voor dit blog begon vanmorgen al bij aankomst op Schiphol, om 6 uur in de ochtend. Die allereerste nachtvlucht van Atlanta naar Amsterdam is me niet in de koude kleren gaan zitten en dus trek ik terwijl ik de A1 op rijdt richting huis een blikje redbull open. Atlanta, mijn eerste verre reis als “ica stewardess*”.

De vlucht naar Atlanta toe was een makkie: aanmelden op schiphol rond een uurtje of 8 in de ochtend en na zo’n 8 uur vliegen sta je aan de andere kant van de plas en is het slechts 1 uur in de middag. Heerlijk wat tijd nog om de boel te verkennen, al begint de eerste vermoeidheid al wel op te treden (het tijdsverschil met Nederland is 6 uur, vroeger). Samen met de rest van mijn crew delen we een busje naar de mall en gaan we vervolgens ieder een eigen kant op. Allereerst wil ik eten, want ik heb echt onwijze trek. Kan mijn geluk niet op als ik ontdek dat er een Chipotle in de mall zit: heerlijk Mexicaans opschep eten: love! Dan de winkels: ik heb eigenlijk niks nodig en bedenk altijd pas op het moment dat ik in de winkel loop dat ik wat nodig heb, nu is niet anders. Shoppen in Amerika is een hele ervaring en met een vermoeide blik blijkt dat nog wat lastig te zijn: door het tijdsverschil, de vermoeidheid (ofwel: de jetlag) is het lastig om keuzes te maken. Want ja, welke geurkaars moet ik nou kopen bij Bath & Body works? Ze ruiken allemaal zo lekker! En ze zijn nog in de bonus ook. Na een dikke 25 minuten ben ik eruit en gaat een kaars met een lastige naam met mij mee naar huis. Ik loop nog wat door de Macy’s, Victoria’s secret, Gap, Banana Republic, Forever21, Anthropologie (loveee!) en Abercrombie en besluit dan dat het eigenlijk allemaal best wel duur is en dat ik opnieuw honger heb. Geen idee hoe dat kan, want Chipotle was pas 3 uur geleden, maar er moet weer gegeten worden. Wereldburger die ik ben besluit ik naar Shake Shack te gaan voor de “echte” Amerika experience: een dikke, vette burger. Wel lekker trouwens.

Dan is het tijd om terug te gaan naar het hotel. Inmiddels kan ik mijn ogen amper open houden en duik ik na het douchen direct mijn bed in. Ik rek mijn tijd tot 8 uur in de avond en dan gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit. Dat slapen was niet een heel groot succes en om half 4 in de ochtend ben ik klaar wakker. Het ontbijt begint pas om 7 uur en dus heb ik 3,5 uur de tijd om mezelf te vermaken met youtube en andere wifi gerelateerde zaken. Als ik eindelijk om 7 uur naar het ontbijt kan gaan -vol zelfmedelijden wegens mijn korte nacht- blijkt dat dit de normaalste zaak van de wereld is in NAD*. Mijn collega’s blijken ware diehards die al om 4 uur in de ochtend in de sportschool stonden, groot respect maar mij niet gezien. Dat slapen is dus wel een dingetje en iedereen heeft zijn eigen manier. Maar voor Amerika blijkt het vooral: doorhalen en echt pas in de avond gaan slapen en accepteren dat je vroeg wakker bent. Gelukkig heb ik een goedkoper versie van de Touché Eclat bij me om de wallen weg te werken. Aangezien ik een -al dan niet ongewenst- vroege vogel ritme heb, is er nog flink wat tijd over tot “calling*” en “pick up*”. Dus besluit ik met mijn galley-maatje nog maar een mall te bezoeken met de Uber. Zó Amerikaans. Ik ontdek de Marshalls (groot, goedkoop warenhuis) en koop meer dan ik had moeten doen. Dan snel terug naar de kamer om nog even op bed te liggen en bij te komen. Uiteraard doe ik geen oog dicht maar ik rust wel uit. Om 1 uur in de middag wordt ik gebelt en om 2 uur is het pickup en gaan we met z’n allen weer naar de luchthaven. Na 24 uur in Atlanta begint onze 8 uur durende vlucht recht door de nacht heen naar Amsterdam. Man man, dat is best heftig, die nachtvluchten. Maar de passagiers en de collega’s houden me wel wakker en een bakje koffie zo nu en dan doet wonderen. Hele ervaring: dat ICA* vliegen, maar zo leuk! Dan is het tijd voor het afscheid. Mijn allerliefste crew die me een ontzettend welkom gevoel hebben gegeven op mijn eerste verre reis geven me bij het afscheid een onwijs lieve kaart en een mooie mok van Atlanta. Vermoeid op naar huis, waar ik godzijdank tegen de file in rijdt en om half 8 in de ochtend mijn bed in duik. Trusten!

mixedmoodboard shalane

Atlanta shop outfit. Inclusief kekke sloffies.

Dat was hem dan: het eerste jetlag gesprek!

Until next time!

-o0o-

* ICA : Intercontinentaal.
* NAD: Afkorting voor North Atlantic Destinations. Alle bestemmingen in Noord Amerika (Ook Canada).
* Calling: Een uur voordat je wordt opgehaald om aan je vlucht te gaan beginnen krijg je een soort van ‘wake up call’.
* Pick up: Tijd voor de taxi naar de luchthaven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *